PDF Εκτύπωση E-mail

Για την οικονομική καπιταλιστική κρίση

Σ' όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ εφαρμόζεται σήμερα πολιτική «Μνημονίου Διαρκείας», που οδηγεί το λαό σε σχετική και απόλυτη εξαθλίωση και διασφαλίζει φθηνότερη εργατική δύναμη, επιταχύνει τη συγκέντρωση, συγκεντροποίηση του κεφαλαίου.
Ο βαθύτερος στόχος κλιμάκωσης της αντιλαϊκής επίθεσης είναι η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών μονοπωλιακών ομίλων στη διεθνή καπιταλιστική αγορά, στην οποία φαίνεται ο ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός.
 Όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ εμπλουτίζουν το Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων και το Πρόγραμμα Σταθερότητας με νέες σκληρές αντιλαϊκές δεσμεύσεις, που εξειδικεύουν άμεσα τις κατευθύνσεις του Συμφώνου για το ευρώ.
Στη Γαλλία, στη Βρετανία, στην Αυστρία αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και οι εισφορές των εργαζομένων. Στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Ιρλανδία αυξάνονται θεαματικά οι άδικοι έμμεσοι φόροι. Στην Αυστρία, στην Πολωνία, στη Ρουμανία, στην Τσεχία, στην Ιρλανδία, μειώνονται σημαντικά οι μισθοί των εργαζομένων και ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων.
Η κατεδάφιση εργατικών δικαιωμάτων τόσο στα κράτη εκτός Ευρωζώνης, όπως η Σουηδία και η Βρετανία όσο και στη Γερμανία, που δεν είναι υπερχρεωμένη, αποδεικνύει ότι πραγματικός ένοχος είναι συνολικά ο δρόμος καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Ενώ οι εργαζόμενοι ήδη έχουν μπει σε τροχιά χρεοκοπίας, σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης, τα κράτη - μέλη της ΕΕ και οι ισχυροί όμιλοι του χρηματοπιστωτικού τομέα διαπραγματεύονται την πορεία της ελληνικής οικονομίας προς μια ελεγχόμενη χρεοκοπία. Η διαπάλη αφορά την κατανομή των απωλειών, την κατανομή της αναγκαίας απαξίωσης κεφαλαίου, ενώ όλοι συμφωνούν στην κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης.
Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να περιμένουν καμία φιλολαϊκή διέξοδο από διεργασίες που αφορούν τη διαμόρφωση ενός πιο αποτελεσματικού μίγματος διαχείρισης και την επίτευξη ενός προσωρινού συμβιβασμού ανάμεσα σε τμήματα της αστικής τάξης και στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Όλοι έχουν προσυπογράψει το Σύμφωνο για το Ευρώ (Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας) και τις στρατηγικές κατευθύνσεις της «Ευρώπης 2020», που στοχεύουν στη διασφάλιση φθηνότερης εργατικής δύναμης στην ΕΕ, για να θωρακίσουν τα μονοπώλια στον ανταγωνισμό στη διεθνή αγορά.
Όλοι προωθούν την «απελευθέρωση» τομέων στρατηγικής σημασίας (ενέργεια, τηλεπικοινωνίες κ.λπ.), τις αναδιαρθρώσεις, ώστε να βρουν διέξοδο ικανοποιητικής κερδοφορίας τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια, που λιμνάζουν σήμερα στην ΕΕ.

Οι εργαζόμενοι  πρέπει να  αντιπαρατεθούν στην οικονομική κυριαρχία των μονοπωλίων, στο καπιταλιστικό κράτος και στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες όπως η ΕΕ.
Για να αποκρούσουν τα χειρότερα που έρχονται  πρέπει να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους και να  σαρώσουν   το χρεοκοπημένο σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης.